Ο Ταχυδρόμος

Μεγάλη Παρασκευή

Επιτάφιος

(απο το αρχείο του Γιώργου Παπαστεφάνου)
Τον Θάνατο η Γέννηση ακολουθεί...
Ο Κύκλος.
Η Νερατζιά το άρωμά της σκορπά .
Στολίζει με χρωματιστά πανιά καράβι στο ταξίδι ,στον χρόνο ,στον χώρο .
Και αυτή την Άνοιξη η λευτεριά μπουμπούκιασε ...

Χέρι Ματωμένο

Μεγάλη Πέμπτη
Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ












Θρήνος

Είδα στον ίσκιο σου γραμμένο
Στον ουρανό τον ματωμένο
Δάκρυ πικρό και συννεφιά
Κι ήρθα και σού’βαλα στο χέρι
Σίδερο πέτρα και μαχαίρι
Και του σταυρού σου τα καρφιά

Άγρυπνο κράτησες το βόλι
Μα εγώ στης γης το περιβόλι
Θα κρύβω τη λαβωματιά
Ώσπου στο χώμα να γυρίσει
Το πεύκο και το κυπαρίσσι
Το δυοσμαρίνι κι η μυρτιά

Τώρα με τ’όνειρο χαρά σου
Μείνε κυκλάμινο του δάσου
Και πριν στον ήλιο αναστηθείς
Πάρ’ την αγάπη για κλειδί σου
Στην αμμουδιά του παραδείσου
Πού πας απόψε να σταθείς;

Νίκος Γκάτσος

Να πεί μια τρίλια του ...

Μελισσάνθη

Στη νύχτα που έρχεται



Ξεκινάμε ανάλαφροι, καθώς η γύρη

που ταξιδεύει στον άνεμο.

Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα

ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά

γινόμαστε δέντρα που διψούν για ουρανό

κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ’ τη γη.

Μας βρίσκουν τ’ ατέλειωτα καλοκαίρια

τα μεγάλα κύματα. Οι άνεμοι, τα νερά

παίρνουν τα φύλλα μας. Αργότερα

πλακώνουν οι βαριές συννεφιές

μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες.

Μα πάντα αντιστεκόμαστε, ορθωνόμαστε

πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα.

Ωσότου φτάνει ένας άνεμος παράξενος

-κανείς δεν ξέρει πότε κι από που ξεκινά-

μας ρίχνει κάτω μ’ όλες μας τις ρίζες στον αέρα.

Για λίγο ακόμα, μες στη φυλλωσιά μας

κάθεται κρυμμένο – να πει μια τρίλια του

στη νύχτα που έρχεται – ένα πουλί.

Νίκος Γκάτσος

Ένας λεβέντικος χορός...

Ο ήχος του κύματος που σκάει,
σαν το μπουμπούκι την Άνοιξη ,
σαν το χαμόγελο που σκεπάζει το πρόσωπό σου ,
σαν τη ρακί που πλημμυρίζει τα σωθικά σου ,
ένας λεβέντικος χορός την λευτεριά ορίζει.

Γύρισε τη σελίδα η βροχή.

Να βρέξει να κρυφτώ μεσ'τις σταγόνες ,
να βρέξει , στην λάσπη να βουτήξω ,
ο τοίχος φούσκωσε απο την υγρασία , σελίδα γύρισε .
Η Ιστορία την ομπρέλα της χάρισε στον ζητιάνο ,εκείνος χάθηκε στα καθαρά νερά συντριβανιού στην διασταύρωση ...
Παραμορφώθηκε το καθαρό σου πρόσωπο ,όμορφο πιο όμορφο έγινε ,
το τζάμι ράγισε , σελίδα γύρισε .
Πίσω κοιτάς
μπροστά κοιτάς
η βροχή την Γη σκάβει , μυρωδιές ελευθερώνει ,το σπόρο θέλει να αγαπήσει .
Μέχρι το κόκκαλο η βροχή... τα πάντα αλλάζει
σελίδα γύρισε...